راست ودروغ جايي براي تجربه اندوزي از تجربه هاي ديگران
|
Choose Level: |
خوش آمدی دوست من براي بازي روي عدد مورد نظر كليك كنيد
راستگويي در سراشيبي سقوط
دعاي داريوش پادشاه هخامنشيان در كتيبه بيستون در پيرامون دروغ چنين بود، خداوند كشور را از دشمن، خشكسالي و آفت دروغ محفوظ نگاه دارد.
دروغگويي يكي از معضلات فرهنگي كشور و ريشه در مسائل اجتماعي و اقتصادي مردم دارد.
دروغگويي يكي از معضلات فرهنگي كشور و ريشه در مسائل اجتماعي و اقتصادي مردم دارد.
امروزه دروغ و دروغگويي آنقدر بي اهميت و ناچيز شمرده شده كه ما نه به خاطر منافع، بلكه براي سرگرم شدن نيز به سهولت دروغ مي گوييم.
ما به آساني دروغ مي گوييم و در توجيه آن پاي مصلحت انديشي را به ميان مي كشيم. دروغ را مي شنويم و وانمود مي كنيم كه سخن نادرست نمي شنويم، گويي جز دروغگويي هيچ فرهنگي درما نهادينه نشده است و گاهي آنقدر غرق در اين معضل مي شويم كه فرصت بيرون آمدن نداريم و به خويشتن نمي رسيم.
در انديشه ايراني دروغ و دروغگويي يكي از بزرگترين گناهان است ولي جالب است بدانيم كه به بزرگي همان گناه به آساني دروغي بزرگ مي گوييم.
صفت دروغ ضد صداقت و راستي است و هنگامي كه افراد يك جامعه صفت راستي را رها كنند به يقين نتيجه آن جز زيان و ضرر نخواهد بود، اعتماد ها سلب مي شود و زندگي در اين جامعه طاقت فرساست.
دين دروغگويي را نكوهش مي كند
"تقي آزاد" استاد دانشگاه جامعه شناسي درباره دروغگويي چنين مي گويد: در تقسيم بندي ملت ها و فرهنگ ها از گذشته تا كنون اين مسئله شيوه اي رايج بوده كه كمتر مبناي علمي دارد.
او فرهنگ ها و ملت ها را به قديم و جديد، سنتي و مدرن، بزرگ و كوچك، ديني و غير ديني فعال و تنبل و در نهايت هم ، صادق و دروغگو تقسيم بندي مي كند.
وي در ادامه مي افزايد: دروغگويي صفتي است كه مي تواند در همه آدم ها و فرهنگ ها و ملت ها وجود داشته باشد.
اگر ملتي با تمام افتخارات فرهنگي و سابقه تاريخي، انگيزه رشد و پيشرفت را از دست بدهد به دروغگويي مبتلا خواهند شد و سرنوشتي شوم پيدا مي كنند.
اگر گاهي ايرانيان دروغ مي گويند به اين دليل نيست كه دين ندارند بلكه به علت زيادي وقت، گامي در جهت تخريب خود و ديگران بر مي دارند و دين هم دروغگويي را به شدت نكوهش مي كند.
دروغ محصول جامعه گذار است
البته قابل تامل است كه بعضي كارشناسان معتقدند كه دروغ محصول ناهنجاري هاي جامعه است. چرا كه جامعه اگر دچار يك بي ثباتي شود مردم براي توجيه هر اشتباهي به آن متوسل مي شوند. عنصر دروغ در جامعه سنتي كمتر وجود دارد. چون ضرب المثل ها، حكايات و نصايح بسياري است كه نشان از توجه اخلاقي و ديني جوامع سنتي در قرن هاي گذشته به اين مسئله بوده است. دوراني كه جامعه ايران از نظر معيشتي ساده و سنتي بود.
شايد بتوان گفت دروغ خاص جامعه گذار است و شايد اين تعبير درست باشد كه اين جامعه يك نظم را در گذشته پشت سر گذاشته و چيزي هم جاي آن را نگرفته است و ناهنجاري در آن شهرت پيدا كرده است.
اين مدرس دانشگاه، جامعه را نيز عامل موثر در تقويت دروغ گفتن مي داند و بيان مي كند: زماني كه افراد با تربيت نادرست وارد جامعه شوند بقاي حيات خود را وابسته به دروغگويي مي دانند و براي پيشبرد اهداف و همرنگ شدن با جماعت به گسترش اين آسيب اجتماعي مي پردازند.
پرفسور حسين باهر جامعه شناس، نويسنده و استاد دانشگاه در گفت و گو با خبرنگار برنا با اشاره به مسئله دروغگويي و وراثتي بودن آن بيان مي كند: براي اينكه انسان راستگويي را رها كند و به دروغگويي ميل پيدا كند چندين عامل وجود دارد:
1- مسئله وراثت 2- رفتار پدر و مادر خانواده 3- رفتارها و الگوهاي آموزشي در مراكز تعليم و تربيت 4- رفتارهاي جامعه
وي ادامه مي دهد: جامعه به طور كلي بر افراد تاثيرات مختلف مي گذارد. از نظر اقتصادي وقتي نياز فردي برآورده نمي شود، دچار بحران هاي خاص خودش شده و دست به دروغگويي مي زند.
از نظر فرهنگي هنگامي كه در جامعه اي دروغ باب شود قبح خود را از دست مي دهد و از نظر اجتماعي، زمانيكه متوليان امور، دروغگويي را كه نوعي هنجار شكني است به راحتي انجام مي دهند و از ديد سياسي وقتي كه حاكم چيزي را كه مي گويند خلاف آن را عمل مي كنند اين مسئله به سهولت در جامعه پذيرفته و رواج پيدا مي كند.
ما به آساني دروغ مي گوييم و در توجيه آن پاي مصلحت انديشي را به ميان مي كشيم. دروغ را مي شنويم و وانمود مي كنيم كه سخن نادرست نمي شنويم، گويي جز دروغگويي هيچ فرهنگي درما نهادينه نشده است و گاهي آنقدر غرق در اين معضل مي شويم كه فرصت بيرون آمدن نداريم و به خويشتن نمي رسيم.
در انديشه ايراني دروغ و دروغگويي يكي از بزرگترين گناهان است ولي جالب است بدانيم كه به بزرگي همان گناه به آساني دروغي بزرگ مي گوييم.
صفت دروغ ضد صداقت و راستي است و هنگامي كه افراد يك جامعه صفت راستي را رها كنند به يقين نتيجه آن جز زيان و ضرر نخواهد بود، اعتماد ها سلب مي شود و زندگي در اين جامعه طاقت فرساست.
دين دروغگويي را نكوهش مي كند
"تقي آزاد" استاد دانشگاه جامعه شناسي درباره دروغگويي چنين مي گويد: در تقسيم بندي ملت ها و فرهنگ ها از گذشته تا كنون اين مسئله شيوه اي رايج بوده كه كمتر مبناي علمي دارد.
او فرهنگ ها و ملت ها را به قديم و جديد، سنتي و مدرن، بزرگ و كوچك، ديني و غير ديني فعال و تنبل و در نهايت هم ، صادق و دروغگو تقسيم بندي مي كند.
وي در ادامه مي افزايد: دروغگويي صفتي است كه مي تواند در همه آدم ها و فرهنگ ها و ملت ها وجود داشته باشد.
اگر ملتي با تمام افتخارات فرهنگي و سابقه تاريخي، انگيزه رشد و پيشرفت را از دست بدهد به دروغگويي مبتلا خواهند شد و سرنوشتي شوم پيدا مي كنند.
اگر گاهي ايرانيان دروغ مي گويند به اين دليل نيست كه دين ندارند بلكه به علت زيادي وقت، گامي در جهت تخريب خود و ديگران بر مي دارند و دين هم دروغگويي را به شدت نكوهش مي كند.
دروغ محصول جامعه گذار است
البته قابل تامل است كه بعضي كارشناسان معتقدند كه دروغ محصول ناهنجاري هاي جامعه است. چرا كه جامعه اگر دچار يك بي ثباتي شود مردم براي توجيه هر اشتباهي به آن متوسل مي شوند. عنصر دروغ در جامعه سنتي كمتر وجود دارد. چون ضرب المثل ها، حكايات و نصايح بسياري است كه نشان از توجه اخلاقي و ديني جوامع سنتي در قرن هاي گذشته به اين مسئله بوده است. دوراني كه جامعه ايران از نظر معيشتي ساده و سنتي بود.
شايد بتوان گفت دروغ خاص جامعه گذار است و شايد اين تعبير درست باشد كه اين جامعه يك نظم را در گذشته پشت سر گذاشته و چيزي هم جاي آن را نگرفته است و ناهنجاري در آن شهرت پيدا كرده است.
اين مدرس دانشگاه، جامعه را نيز عامل موثر در تقويت دروغ گفتن مي داند و بيان مي كند: زماني كه افراد با تربيت نادرست وارد جامعه شوند بقاي حيات خود را وابسته به دروغگويي مي دانند و براي پيشبرد اهداف و همرنگ شدن با جماعت به گسترش اين آسيب اجتماعي مي پردازند.
پرفسور حسين باهر جامعه شناس، نويسنده و استاد دانشگاه در گفت و گو با خبرنگار برنا با اشاره به مسئله دروغگويي و وراثتي بودن آن بيان مي كند: براي اينكه انسان راستگويي را رها كند و به دروغگويي ميل پيدا كند چندين عامل وجود دارد:
1- مسئله وراثت 2- رفتار پدر و مادر خانواده 3- رفتارها و الگوهاي آموزشي در مراكز تعليم و تربيت 4- رفتارهاي جامعه
وي ادامه مي دهد: جامعه به طور كلي بر افراد تاثيرات مختلف مي گذارد. از نظر اقتصادي وقتي نياز فردي برآورده نمي شود، دچار بحران هاي خاص خودش شده و دست به دروغگويي مي زند.
از نظر فرهنگي هنگامي كه در جامعه اي دروغ باب شود قبح خود را از دست مي دهد و از نظر اجتماعي، زمانيكه متوليان امور، دروغگويي را كه نوعي هنجار شكني است به راحتي انجام مي دهند و از ديد سياسي وقتي كه حاكم چيزي را كه مي گويند خلاف آن را عمل مي كنند اين مسئله به سهولت در جامعه پذيرفته و رواج پيدا مي كند.
دروغگويي در ايران باستان بسيار مطرود بوده است
در ايران باستان نيز دروغگويي به شدت مطرود بوده است تا آنجا كه در باور ايرانيان فرشته اي به نام "مهر" بود كه موكل پيمان و راستگويي شناخته مي شد و همين تفكر باعث شده بود تا هردوت درباره ايران باستان چنين بگويد: پارسيان در زمان هخامنشي دروغگويي را بدترين عيب مي دانستند و براي آنكه ناگزير به انجام اين كار زشت نشوند حتي از وام خواستن نيز خود داري مي كردند چرا كه ممكن بود وامدار به جهتي ناگزير به دروغگويي شود.
در ايران باستان نيز دروغگويي به شدت مطرود بوده است تا آنجا كه در باور ايرانيان فرشته اي به نام "مهر" بود كه موكل پيمان و راستگويي شناخته مي شد و همين تفكر باعث شده بود تا هردوت درباره ايران باستان چنين بگويد: پارسيان در زمان هخامنشي دروغگويي را بدترين عيب مي دانستند و براي آنكه ناگزير به انجام اين كار زشت نشوند حتي از وام خواستن نيز خود داري مي كردند چرا كه ممكن بود وامدار به جهتي ناگزير به دروغگويي شود.
جامعه عاملي موثر در تقويت دروغ گفتن
محمد طهماسبي استاد دانشگاه در گفت و گو با خبرنگار برنا در خصوص ريشه يابي و رواج دروغ در جامعه چنين مي گويد: مسئولان و والدين عاملان اصلي باور راستگويي در جامعه هستند.
وي پيروي از مفاهيم قرآني را در ترويج فرهنگ راستگويي و پرهيز از دروغگويي بسيار موثر و ثمر بخش مي داند.
اين استاد دانشگاه در ادامه مي افزايد: خانواده نقش مهمي در ترويج فرهنگ درست و اخلاقي دارد و بنابراين مي توان ادعا كرد كه اساس دروغ گفتن در مردم را مي شود ريشه در خانواده ها و پايبند نبودن آنها به اصول اخلاقي دانست.
موسوي در مورد بحث روانشناسي دروغگويي مي گويد: اگر از لحاظ روانشناسي و تحليل مفهوم به دروغگويي نگاه كنيم، دروغگو كسي است كه واقعيت را تحريف مي كند و مانع از انتشار واقعيت به صورت تمام و كمال مي شود.
منبع: خبرگزاري برنا
محمد طهماسبي استاد دانشگاه در گفت و گو با خبرنگار برنا در خصوص ريشه يابي و رواج دروغ در جامعه چنين مي گويد: مسئولان و والدين عاملان اصلي باور راستگويي در جامعه هستند.
وي پيروي از مفاهيم قرآني را در ترويج فرهنگ راستگويي و پرهيز از دروغگويي بسيار موثر و ثمر بخش مي داند.
اين استاد دانشگاه در ادامه مي افزايد: خانواده نقش مهمي در ترويج فرهنگ درست و اخلاقي دارد و بنابراين مي توان ادعا كرد كه اساس دروغ گفتن در مردم را مي شود ريشه در خانواده ها و پايبند نبودن آنها به اصول اخلاقي دانست.
موسوي در مورد بحث روانشناسي دروغگويي مي گويد: اگر از لحاظ روانشناسي و تحليل مفهوم به دروغگويي نگاه كنيم، دروغگو كسي است كه واقعيت را تحريف مي كند و مانع از انتشار واقعيت به صورت تمام و كمال مي شود.
منبع: خبرگزاري برنا
نوشته شده توسط حسين | ۲۵ اسفند ۱۳۸۸ ساعت ۱۲:۴۴:۱۲ | آرشيو نظرات (2)
www.asiashoping.hamana.com
وبلاگ دوستي : DoostiBlog